अहो तीर्थमहो तीर्थं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । क्षेत्रं यच्च धरापृष्ठे सर्वाश्चर्यमयं शुभम्
aho tīrthamaho tīrthaṃ hāṭakeśvarasaṃjñitam | kṣetraṃ yacca dharāpṛṣṭhe sarvāścaryamayaṃ śubham
О, какая святыня-ти́ртха, о, какая поистине святыня-ти́ртха, прославленная как Хатакешвара! Эта священная кшетра на лике земли исполнена чудес и благодатна.
Unspecified (context: dialogue narration within Tīrthamāhātmya; likely the inquirer addressing a sage)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra / Śaṅkhatīrtha (linked)
Type: kshetra
Listener: Viśvāmitra
Scene: A lyrical exclamation praising the tīrtha and the Hāṭakeśvara-kṣetra: the narrator gestures toward a radiant sacred landscape—water, shrine, and pilgrims—suggesting marvels on earth’s surface.
Reverence for tīrthas: a holy place is celebrated as inherently auspicious and spiritually elevating.
The Hāṭakeśvara-kṣetra/tīrtha, praised as a wondrous and auspicious sacred region.
No explicit rite is stated here; it functions as a eulogy (stuti) of the tīrtha.