ध्वस्ते यांत्यन्यतो दुःखं न तेषां सोपमा यतेः । मृद्देहकल्पदेहोऽपि मुखाग्रेण कनीयसा
dhvaste yāṃtyanyato duḥkhaṃ na teṣāṃ sopamā yateḥ | mṛddehakalpadeho'pi mukhāgreṇa kanīyasā
Когда это жилище разрушено, они в страдании уходят в другое место — такое сравнение не относится к яти (йогину). Даже если тело подобно глине или подобно «исполняющему желания» телу, оно всё же ниже по сравнению с первейшим — высшим постижением.
Lomaharṣaṇa (Sūta)
Scene: A teacher-yogin contrasts two scenes: creatures fleeing a ruined dwelling in distress, and a serene yogin unmoved, pointing upward to symbolize the ‘foremost’ realization beyond body.
It downplays bodily conditions and even extraordinary embodiments, emphasizing that the yogin’s true aim is the supreme state beyond decay and suffering.
No tīrtha is mentioned; the verse remains within a philosophical exposition on yoga and liberation.
No explicit ritual instruction appears in this verse.