स्तोता त्वमेव दनुजेंद्ररिपो स्तुतिस्त्वं स्तुत्यस्त्वमेव सकलं हि भवानिहैकः । त्वत्तो न किंचिदपि भिन्नमवैमि विष्णो तृष्णां सदा कृणुहि मे भवजांभवारे
stotā tvameva danujeṃdraripo stutistvaṃ stutyastvameva sakalaṃ hi bhavānihaikaḥ | tvatto na kiṃcidapi bhinnamavaimi viṣṇo tṛṣṇāṃ sadā kṛṇuhi me bhavajāṃbhavāre
Ты один — поклоняющийся, о враг владыки данавов; Ты — сама хвала; Ты один — достойный восхваления, ибо воистину здесь всё есть лишь Ты. Я не знаю ничего, что было бы отделено от Тебя, о Вишну. В океане мирского становления удержи мою жажду всегда устремлённой к Тебе.
Agnibindu (the ascetic), praising Viṣṇu
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages
Scene: Agnibindu stands before Viṣṇu, the hymn itself visualized as a stream merging into the Lord; behind the sage, a dark ocean symbolizes bhava-sāgara; a bright lotus-path leads from the ocean to Viṣṇu, signifying redirected thirst and liberation.
It teaches all-pervasive divinity and single-minded devotion—seeing nothing apart from Viṣṇu and transforming worldly craving into God-longing.
Not named in this verse; the Kāśī setting contextualizes the hymn that leads to a boon benefiting pilgrims and seekers at Pañcanada Hrada.
No formal rite; it is an inner discipline: sustaining tṛṣṇā (intense longing) toward the Lord amid saṃsāra.