सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे तमोग्रस्ते विवस्वति । यत्फलं पिंडदानेन तज्ज्ञानोदे दिने दिने
sannihatyāṃ kurukṣetre tamograste vivasvati | yatphalaṃ piṃḍadānena tajjñānode dine dine
В Курукшетре, в час Санняхатьи (Sannihatyā), когда Солнце омрачается тьмой (затмение), какая заслуга обретается подношением пинд (piṇḍa) — та же заслуга достигается в Джняноде (Jñānoda) изо дня в день.
Skanda (deduced; Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda speaking to Agastya)
Tirtha: Jñānoda-tīrtha
Type: ghat
Listener: Rṣi audience / internal interlocutor
Scene: Split-scene: left, Kurukṣetra’s Sannihitī with an eclipsed sun and crowds offering piṇḍas; right, tranquil Jñānoda in Kāśī where a lone pilgrim offers piṇḍas under a normal sun—yet the right side glows brighter, signifying ‘dine dine’ equivalence.
Kāśī is depicted as granting extraordinary merit continuously, equal to rare, time-bound sacred moments elsewhere.
Jñānoda (in Kāśī); Kurukṣetra’s Sannihitī context is used for comparison.
Piṇḍa-dāna (offering piṇḍas) for ancestors; the verse contrasts it with eclipse-time rites at Kurukṣetra.