तद्दृष्टिपातं मुंचन्वै व्याघ्रो दूरं व्रजत्यहो । व्याघ्री व्याघ्रस्य चरितं मृगी मृगविचेष्टितम् । उभे कथयतो ऽन्योन्यं सख्याविवमुदान्विते
taddṛṣṭipātaṃ muṃcanvai vyāghro dūraṃ vrajatyaho | vyāghrī vyāghrasya caritaṃ mṛgī mṛgaviceṣṭitam | ubhe kathayato 'nyonyaṃ sakhyāvivamudānvite
Отведя тот взгляд, тигр — диво дивное — уходит далеко. Тигрица рассказывает о повадках тигра, а лань — о нравах оленей; обе беседуют друг с другом, словно подруги, исполненные радости.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda speaking to Agastya)
Tirtha: Kāśī-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A tiger turns away and retreats into the forest; nearby, the tigress and doe face each other in calm conversation, their bodies relaxed, as if friends, with a bright, joyous aura.
When compassion arises, enmity dissolves and even natural fear gives way to harmony—dharma can civilize instinct.
Kāśī (Vārāṇasī) is the overarching sacred setting of the Kāśīkhaṇḍa, though the verse itself focuses on moral illustration.
None; it supports an ethical ideal (dayā/ahiṃsā) rather than prescribing a rite.