स देवो विश्वरूपो वै कथं वाजिमुखोऽभवत् । हिरण्याक्षस्य हंता यो रूपं कृत्वा वराहजम्
sa devo viśvarūpo vai kathaṃ vājimukho'bhavat | hiraṇyākṣasya haṃtā yo rūpaṃ kṛtvā varāhajam
Как тот Бог, воистину вселенского облика, явился в проявлении с конским ликом? Он, убивший Хираṇьякшу, принял образ Варахи — божественного вепря — ради того священного деяния.
Unspecified (contextual narrator within Dharmāraṇya Khaṇḍa; likely Sūta addressing sages)
Scene: A cosmic Lord of universal form is questioned about how He became horse-faced (Hayagrīva) while also being the slayer of Hiraṇyākṣa as Varāha—suggesting a montage of avatāra-forms around a central viśvarūpa.
The Lord assumes whatever form is needed to restore dharma and protect the world, showing divine adaptability for righteous purpose.
No single tīrtha is named in this verse; it supports the Dharmāraṇya section’s broader sanctifying frame by praising divine acts that uphold sacred order.
None is stated directly; the verse is doctrinal, focusing on avatāra-kathā (incarnation narrative).