जय मेचककण्ठधराय नमो जय सूक्ष्मनिरञ्जनशब्द नमः । जय आदिरनादिरनन्त नमो जय शङ्कर किंकरमीश भज
jaya mecakakaṇṭhadharāya namo jaya sūkṣmanirañjanaśabda namaḥ | jaya ādiranādirananta namo jaya śaṅkara kiṃkaramīśa bhaja
Победа и поклонение Тому, кто носит тёмное горло! Победа и поклонение тонкому и непорочному Владыке, познаваемому через священный звук! Победа и поклонение Первому — и всё же безначальному и бесконечному! Победа, о Шанкара, о Господь: прими меня слугой; я поклоняюсь Тебе!
Soma (continuing praise to Śiva)
Listener: Pāṇḍava
Scene: The hymn shifts from heroic epithets to intimate surrender: Śiva as Nīlakaṇṭha, stainless subtle lord known by sacred sound, the beginningless-endless first principle; the devotee asks to be accepted as Śaṅkara’s servant.
True devotion culminates in śaraṇāgati—offering oneself as the Lord’s servant while praising his limitless nature.
The verse belongs to the Revā Khaṇḍa’s tīrtha-centered setting that leads into the establishment of a wish-fulfilling liṅga.
Devotional worship (bhajana) and surrender (kinkara-bhāva) are expressed rather than a formal ritual.