युद्धे अङ्गद-मैन्द-द्विविद-राक्षसयुद्धम्; कुम्भस्य प्रादुर्भावः तथा सुग्रीवेण पराभवः
Sarga 76: Angada and the Vanara chiefs battle Kampana, Prajaṅgha, Yūpākṣa, Śoṇitākṣa; Kumbha enters and is checked by Sugrīva
सोङ्गदंनिशितैर्बाणैस्तदाविव्याधवेगितः ।शरीरदारणैस्तीक्ष्णैःकालाग्निसमविग्रहैः ।।6.76.5।।क्षुरक्षुरप्रैर्नाराचैर्वत्सदन्तैश्शिलीमुखैः ।कर्णिशल्यविपाठैश्चबहुभिश्चशितैश्शरैः ।।6.76.6।।
so 'ṅgadaṃ niśitair bāṇais tadā vivyādha vegitaḥ |
śarīradāraṇais tīkṣṇaiḥ kālāgnisamavigrahaiḥ || 6.76.5 ||
kṣura-kṣuraprair nārācair vatsadantaiḥ śilīmukhaiḥ |
karṇi-śalya-vipāṭhaiś ca bahubhiś ca śitaiḥ śaraiḥ || 6.76.6 ||
Тогда он, стремительно двинувшись, пронзил Ангаду острыми стрелами — режущими, разрывающими тело, подобными пылающему огню конца времён, — пуская множество видов древков: кшура, кшурапра, нарача, ватсаданта, шилимукха, карни, шалья, випатха и бесчисленные иные, бритвенно-острые стрелы.
He (Sonitaksha) swiftly pierced with pointed shafts resembling fire raging at the time of dissolution and struck Angada with arrows known by names, Ksura, Ksurapra, Naracha, Vatsadanta, Silimukha, Karni, Salya, vipada and many sharp arrows.
The verse frames warfare as a grave, regulated arena where power can become catastrophic; dharma requires that such force be directed only toward rightful ends, under legitimate leadership, not for cruelty.
In a heightened description (noting Southern Recension expansion), Angada is showered with many named varieties of sharp arrows, emphasizing the intensity of the combat.
On the vanara side, endurance under overwhelming assault is implied; on the attacker’s side, technical martial prowess is highlighted, serving as a narrative foil to righteous restraint.