Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa
Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā
पीताजरायुक्प्रतिष्ठा पुनर्दीर्धोदसंयुता । वाचं मुखं पदं स्तंभयांते जिह्वापदं वदेत् ॥ ८४ ॥
pītājarāyukpratiṣṭhā punardīrdhodasaṃyutā | vācaṃ mukhaṃ padaṃ staṃbhayāṃte jihvāpadaṃ vadet || 84 ||
Утверждённая на желтоватой, словно плёнчатой опоре и вновь снабжённая долгим истечением влаги, речь—имеющая местопребывание во рту—становится сдержанной; тогда следует произнести звук/«шаг», основанный на языке (джихва-пада).
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It links spiritual efficacy of mantra to disciplined sound-production: when speech is obstructed or unstable, one should rely on correct articulatory placement (especially tongue-position) so recitation remains precise and effective.
Bhakti in Purāṇic practice is sustained through nāma and mantra; this verse supports devotion by emphasizing accurate vocal expression, preventing defects in chanting that can weaken focused remembrance of the deity.
Śikṣā (Vedic phonetics): it points to articulatory bases—mouth as the seat of speech and the tongue-position (jihvā-pada)—as practical guidance for correct pronunciation in mantra recitation.