The Exposition of Spiritual Knowledge
Jñāna-pradarśanam
तडिल्लेखाश्रिया मत्ता वृथाहङ्कारदूषिताः । न यजन्ति जगन्नाथं सर्वश्रेयोविधायकम् ॥ ५ ॥
taḍillekhāśriyā mattā vṛthāhaṅkāradūṣitāḥ | na yajanti jagannāthaṃ sarvaśreyovidhāyakam || 5 ||
Опьянённые блеском, мимолётным как вспышка молнии, и осквернённые тщеславным эго, они не поклоняются Джаганнатхе, Владыке вселенной, дарующему всякое высшее благо.
Sanatkumara (teaching Narada in dialogue form)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
It contrasts fleeting worldly glamour with lasting spiritual welfare, teaching that ego and intoxication with impermanent beauty prevent worship of Jagannatha, the source of all true good (śreyas).
Bhakti requires humility and clear discernment; when one abandons vain pride and recognizes Vishnu as sarva-śreyaḥ-vidhāyaka (giver of the highest good), worship becomes sincere and transformative.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Shiksha) is taught directly; the practical takeaway is ethical-spiritual discipline—checking ahaṅkāra as a prerequisite for meaningful yajña/worship.