The Characteristics of Devotion to Hari
आनन्दमक्षरं शून्यमवस्थात्रितयैरपि । आकाशमध्यगं देवं भज नारद सन्ततम् ॥ १३ ॥
ānandamakṣaraṃ śūnyamavasthātritayairapi | ākāśamadhyagaṃ devaṃ bhaja nārada santatam || 13 ||
Поклоняйся непрестанно, о Нарада, тому Божеству, что есть само блаженство: непреходящее, «пустое» от ограничивающих признаков, не затронутое даже тремя состояниями (бодрствованием, сном со сновидениями и глубоким сном) и пребывающее в середине пространства как всепроникающая Реальность.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It points to the Supreme as imperishable bliss beyond the three ordinary states of consciousness, urging uninterrupted worship that culminates in liberation-oriented realization.
Bhakti here is defined as santata-bhajana—steady, continuous turning of the mind toward the all-pervading Deva, not limited to external form but rooted in constant remembrance and reverence.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught in this verse; the practical takeaway is dhyāna-yoga—training attention to remain fixed on the akṣara Reality beyond waking, dream, and deep sleep.