Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
तस्मात्सर्वात्मकं विष्णुं शमादिगुणतत्परः । मुक्तयर्थमर्चयेत्सम्यक् क्रियायोगपरो नरः ॥ ४१ ॥
tasmātsarvātmakaṃ viṣṇuṃ śamādiguṇatatparaḥ | muktayarthamarcayetsamyak kriyāyogaparo naraḥ || 41 ||
Посему человек, устремлённый к добродетелям, начинающимся с шама — умиротворения, — должен должным образом поклоняться Вишну, Самости всего сущего, ради мокши, пребывая в преданности крия-йоге — дисциплинированной духовной практике.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It teaches that liberation is attained by worshipping Viṣṇu as the all-pervading Self, supported by inner virtues like śama (tranquility) and sustained disciplined practice (kriyā-yoga).
Bhakti here is not merely emotional; it is “proper worship” (samyak arcana) grounded in ethical-yogic qualities (śamādi-guṇa) and steady practice, directed to Viṣṇu as the universal indwelling reality.
The verse emphasizes correct performance of worship (samyak arcayet), aligning with ritual discipline associated with Kalpa (Vedāṅga of procedure), though it primarily stresses sādhanā (kriyā-yoga) and inner restraint.