Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
सरस्वतीं विष्णुयोनिमाह्वयेद्विष्णुवादिनीम् । तारं च व्याहृतीः सत्प त्रिपदां च समुच्चरन् ॥ ४६ ॥
sarasvatīṃ viṣṇuyonimāhvayedviṣṇuvādinīm | tāraṃ ca vyāhṛtīḥ satpa tripadāṃ ca samuccaran || 46 ||
Следует призвать Сарасвати (Sarasvatī) — ту, чьим источником является Вишну и кто возвещает Вишну, — одновременно произнося священный слог Оṃ (тара), вьяхрити (bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ) и «трёхстопную» Гаятри (tripadā).
Sanatkumara (in instruction to Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches a Viṣṇu-oriented approach to sacred recitation: invoking Sarasvatī (speech/knowledge) while anchoring the chant in Oṃ, the vyāhṛtis, and the Gāyatrī—so learning and speech become aligned with devotion and liberation.
By defining Sarasvatī as “viṣṇu-vādinī,” it frames true eloquence and knowledge as praise of Viṣṇu; bhakti is practiced through disciplined mantra-utterance rather than mere intellectual display.
It highlights correct mantra-recitation (ucchāraṇa) and structured chanting—Oṃ (tāra), the vyāhṛtis, and Gāyatrī—reflecting Vedāṅga concerns such as Śikṣā (phonetics) and proper japa/ritual procedure.