Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
धनधान्यादिकं यस्तु प्रार्थयन्नर्चयेद्वरिम् । श्रद्धया परया युक्तः सा राजस्यधमा स्मृता ॥ १४३ ॥
dhanadhānyādikaṃ yastu prārthayannarcayedvarim | śraddhayā parayā yuktaḥ sā rājasyadhamā smṛtā || 143 ||
Но тот, кто поклоняется Хари, прося богатства, зерна и подобного,—хотя и наделён высшей верой,—такое поклонение помнится как самое низшее в раджасическом (страстном) виде.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It warns that devotion mixed with material bargaining—seeking wealth and provisions—keeps worship within rājasa psychology, limiting inner purification and the rise toward desireless bhakti.
It distinguishes motive: worship of Hari is not rejected, but when driven by craving for worldly gain it is graded as inferior rājasa devotion; purer bhakti is oriented toward pleasing the Lord rather than extracting results.
The verse primarily applies guṇa-based discernment (a sāṅkhya-like evaluative lens) to ritual worship; it is more about motive-analysis than a specific Vedāṅga like Vyākaraṇa or Jyotiṣa.