धनंजयस्य आश्वासनम्
Dhanaṃjaya’s Reassurance and the Opening Engagement
उपाशाम्यद् रजो भौम॑ सर्व व्याप्तं मरीचिभि: । दिव्यगन्धानुपादाय वायुर्योधानसेवत
vaiśampāyana uvāca |
upāśāmyad rajo bhaumaṃ sarva-vyāptaṃ marīcibhiḥ |
divya-gandhān upādāya vāyur yodhān asevata ||
Вайшампаяна сказал: Земная пыль улеглась, и лучи света разошлись повсюду. Ветер, неся божественное благоухание, проходил меж стоявших там воинов, словно служа им, — знак благого, неземного присутствия среди напряжённой воинской картины.
वैशम्पायन उवाच
Even in a warlike setting, the epic highlights moments where nature becomes calm and luminous, suggesting that higher, unseen forces can preside over human conflict; such signs invite restraint, attentiveness, and moral reflection rather than blind aggression.
The scene is described as suddenly purified and bright: dust settles, light pervades, and a fragrant wind passes among the assembled warriors—an atmospheric marker of a divine arrival or auspicious intervention in the Devāgamana episode.