कृष्णं च पार्थ च तथा ध्वजं च पार्थनुजान् सोमकान् पातयंश्र । तदनन्तर सूर्यकुमार कर्णने दस हजार उत्तम बाणोंद्वारा वायुपुत्र भीमसेनके मर्मस्थानोंपर गहरा आघात किया। साथ ही
sañjaya uvāca | kṛṣṇaṃ ca pārthaṃ ca tathā dhvajaṃ ca pārthānujān somakān pātayaṃś ca | tadanantaraṃ sūryakumāraḥ karṇo daśa-sahasrair uttamaiḥ bāṇair vāyuputraṃ bhīmasenaṃ marma-sthāneṣu gāḍham ājaghāna | sārdhaṃ ca śrīkṛṣṇaṃ arjunaṃ ca ratha-dhvajaṃ ca, tasya kanīyasaḥ bhrātṝn somakāṃś ca nipātayituṃ prayatata ||
Санджая сказал: Осипая поле стрелами, Карна стремился сразить Кришну, Арджуну, знамя колесницы, младших братьев Арджуны и также сомаков. Затем Карна, сын Солнца, десятью тысячами превосходных стрел нанёс Бхимасене—сыну Ваю—глубокий и прицельный удар, поразив его в жизненно важные места. И в то же время он усиливал натиск, намереваясь повергнуть Кришну, Арджуну, их колесничное знамя, младших Пандавов и сомаков,—показывая, как в ярости войны цель смещается от простого поединка к беспощадному стремлению к решающему уничтожению.
संजय उवाच
The passage highlights how war intensifies from individual duels to attempts at total incapacitation of leadership and morale-symbols (like the chariot standard). Ethically, it underscores the tension within kṣatriya-dharma: valor and skill are praised, yet the drive to annihilate—targeting vital points and key figures—reveals the harsh moral cost of warfare.
Sañjaya describes Karṇa launching a fierce barrage. He strikes Bhīma hard in vital spots with a vast volley of arrows and simultaneously tries to bring down Kṛṣṇa, Arjuna, their chariot’s banner, Arjuna’s brothers, and the Somaka allies—aiming for a decisive collapse of the Pāṇḍava side.