क्षुपस्य विष्णुदर्शनं, वैष्णवस्तोत्रं, दधीचविवादः, स्थानेश्वरतीर्थमाहात्म्यं
विष्णुमाह जगन्नाथं जगन्मयमजं विभुम् अंभसाभ्युक्ष्य तं विष्णुं विश्वरूपं महामुनिः
viṣṇumāha jagannāthaṃ jaganmayamajaṃ vibhum aṃbhasābhyukṣya taṃ viṣṇuṃ viśvarūpaṃ mahāmuniḥ
Окропив его водой, великий мудрец обратился к Вишну — Владыке вселенной, пребывающему во всех мирах, нерождённому и всепроникающему, Вишну вселенского облика. В шиваитском понимании такое почитание Вишну есть обряд согласия, подготавливающий ум пашу (связанной души) к бхакти к единому Пати — Шиве, внутреннему владыке всех форм.
Suta Goswami (outer narration; the verse reports a great sage addressing Vishnu)
It shows a preparatory rite—sprinkling with water (aṃbhasābhyukṣaṇa)—and respectful invocation of Vishnu, aligning the worshipper’s mind toward purity and unity before approaching the supreme Pati, Shiva, in Linga-centric devotion.
Though Vishnu is explicitly praised as jagannātha and viśvarūpa, the Shaiva frame reads such universality as ultimately grounded in Shiva-tattva—the transcendent-immanent Pati who pervades and governs all deities and forms.
A simple purification practice is highlighted: ritual aspersion with water (abhyukṣaṇa), a common pūjā-vidhi step that supports inner śuddhi (purity) and steadiness—prerequisites for Pāśupata-oriented devotion and contemplation.