प्राणिनो ये मृताः केचिद्द्वारकां कृष्णसन्निधौ । पापिनस्तत्पदं यांति भित्त्वा सूर्यस्य मंडलम्
prāṇino ye mṛtāḥ keciddvārakāṃ kṛṣṇasannidhau | pāpinastatpadaṃ yāṃti bhittvā sūryasya maṃḍalam
Quaisquer seres que morram em Dvārakā, na própria presença de Kṛṣṇa—even os carregados de pecado—alcançam Sua morada suprema, transcendendo como se atravessassem a esfera do sol.
Skanda (deduced from Dvārakā Māhātmya narration style within Skanda Purāṇa)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A devotee’s final moments in Dvārakā near Kṛṣṇa’s presence; a luminous upward path beyond the sun’s orb symbolizes release from samsāra into Kṛṣṇa’s supreme abode.
Dvārakā is portrayed as a liberating kṣetra: even sinners who die near Kṛṣṇa can attain His supreme abode.
Dvārakā, sanctified by Kṛṣṇa’s presence, is glorified as a mokṣa-bestowing sacred place.
No specific rite is prescribed here; the emphasis is on the salvific power of dying in Dvārakā near Kṛṣṇa.