दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च । ब्रह्मचर्येण चक्रे स राज्यं निहतकंटकम्
daśavarṣasahasrāṇi daśavarṣaśatāni ca | brahmacaryeṇa cakre sa rājyaṃ nihatakaṃṭakam
Por dez mil anos e mais mil anos, ele governou o reino por meio do brahmacarya, tornando-o sem espinhos—sem aflição nem perturbação.
Sūta (contextual continuation)
Listener: Ṛṣis
Scene: A long reign depicted symbolically: Rāma as ascetic-king, calm and vigilant; citizens safe, roads clear, fields prosperous; ‘thorns’ (bandits, injustice) subdued by dharma.
Personal discipline (brahmacarya) is presented as a source of public order, turning governance into a dharmic protection for all.
No specific tīrtha is named in this verse; it supports the chapter’s broader māhātmya narrative setting.
Implicitly praises brahmacarya as a dharmic observance, but no concrete rite (snāna/dāna/japa) is specified.