आनर्त उवाच । कस्माच्छस्त्रहतानां च प्रोक्ता श्राद्धे चतुर्दशी । नान्येषां दिवसे तत्र संशयोऽयं वदस्व मे
ānarta uvāca | kasmācchastrahatānāṃ ca proktā śrāddhe caturdaśī | nānyeṣāṃ divase tatra saṃśayo'yaṃ vadasva me
Ānarta disse: «Por que o décimo quarto dia lunar foi prescrito para o śrāddha dos que foram mortos por armas? E por que não para os demais nesse dia? Dize-me: esta dúvida surgiu em mim.»
Ānarta
Scene: A king named Ānarta raises a respectful doubt before a sage; the setting suggests a sacred assembly near a tīrtha; the focus is on the gesture of inquiry—hands joined, brows knit—signaling dharma-vicāra.
Dharma is subtle: different deaths and conditions can require distinct śrāddha timings and procedures.
No named tīrtha is mentioned in this verse; it functions as a doctrinal question within a Tīrthamāhātmya chapter.
It queries the rule that caturdaśī is specifically taught for śrāddha of the śastrahata (weapon-slain).