सुहृद्वत्प्रतिबोध्यैनं प्रवर्तयति तत्त्वतः । काव्यालापादिकं यच्च कांतासंमतमुच्यते
suhṛdvatpratibodhyainaṃ pravartayati tattvataḥ | kāvyālāpādikaṃ yacca kāṃtāsaṃmatamucyate
Deve-se instruí-lo como um verdadeiro benfeitor, qual amigo (su-hṛt), e fazê-lo avançar, de fato, no caminho da Realidade. E tudo o que consiste em fala poética, diálogos e semelhantes—quando aprovado pela amada (kāntā), isto é, pela nobre e discernente—é dito aceitável.
Lomaharṣaṇa (Sūta), addressing the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa convention)
Scene: A compassionate counselor-sage gently instructs a seeker, pointing toward a luminous path labeled ‘tattva’; nearby, poets/musicians recite sweet verses that support the seeker’s resolve.
Guide others compassionately, like a true friend, and keep discourse aligned with truth and noble approval.
No specific tīrtha is named in this verse; it gives a general dharma-teaching within the Kaumārikākhaṇḍa.
No ritual is prescribed here; the focus is on ethical instruction and disciplined speech.