नाहं तथाद्भि यजमानहविर्वितानश्चयोतद्घृतप्लुतमदन्हुतभुङ्मुखेन । यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोनुघासं तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकैः
nāhaṃ tathādbhi yajamānahavirvitānaścayotadghṛtaplutamadanhutabhuṅmukhena | yadbrāhmaṇasya mukhataścaratonughāsaṃ tuṣṭasya mayyavahitairnijakarmapākaiḥ
Não me agrado do mesmo modo com as oferendas elaboradas do sacrificante—com as oblações e o ghee derramado no fogo e consumido pela “boca do rito”—como me agrado até de um simples bocado que sai da boca de um brāhmaṇa satisfeito, oferecido com devoção atenta como fruto maduro das próprias ações.
Viṣṇu (quoted authority)
Listener: The Kumāras
Scene: Two scenes contrasted: (1) a grand yajña with blazing fire, priests, ladles of ghee; (2) a humble devotee offering a small morsel to a serene brāhmaṇa seated calmly. Viṣṇu’s subtle presence/approval radiates more strongly over the second scene.
Personal charity and reverent service to a worthy, contented brāhmaṇa can please the Divine more than costly ritual display.
No specific tīrtha is named; the ‘holy field’ emphasized is the brāhmaṇa as a recipient of dāna and honor.
It implicitly praises brāhmaṇa-bhojana/dāna (offering food/charity to brāhmaṇas) over mere ritual oblations.