कदाचिदथ मेरुस्थो वासवः पांडुनंदन । सस्मारा मां ययौ चाहं संस्मृतो वासवं तदा
kadācidatha merustho vāsavaḥ pāṃḍunaṃdana | sasmārā māṃ yayau cāhaṃ saṃsmṛto vāsavaṃ tadā
Certa vez, quando Vāsava (Indra) estava no monte Meru, ó filho de Pāṇḍu, ele se lembrou de mim; e eu também, assim recordado, fui então ao encontro de Vāsava.
Nārada (continuing narration)
Tirtha: Meru (deva-sthāna)
Type: peak
Listener: Pāṇḍunandana (a Pāṇḍava; commonly Yudhiṣṭhira)
Scene: Indra seated upon radiant Meru remembers the narrator; a luminous messenger-like presence arrives instantly, suggesting the power of remembrance across worlds.
Remembrance and sincere calling (smaraṇa) draws the wise and the divine together—communication in Dharma begins with mindful invocation.
Mount Meru is mentioned as a cosmic sacred mountain, but no pilgrimage tīrtha is praised in this verse.
None explicitly; the emphasis is on smaraṇa (remembrance) as a spiritual act.