सरित्सरःसमुद्रेषु क्षयं यातेषु सर्वशः । निर्मानुषवषट्कारे ह्यमर्यादगतिं गते
saritsaraḥsamudreṣu kṣayaṃ yāteṣu sarvaśaḥ | nirmānuṣavaṣaṭkāre hyamaryādagatiṃ gate
Quando rios, lagos e oceanos, por toda parte, chegaram à destruição, e cessaram os ritos humanos do «vaṣaṭ»—de fato, quando tudo caiu num estado além da ordem correta—…
Mārkaṇḍeya
Scene: A desolate landscape: cracked riverbeds, empty lakes, receded oceans; silent altars with no smoke, no ‘vaṣaṭ’ cries; the world appears beyond maryādā, with a seer observing the collapse.
When dharmic rites fade and nature collapses, it signals cosmic imbalance—prompting reliance on the eternal divine.
No single tīrtha is named; the verse depicts universal dissolution within the Revā Khaṇḍa narrative frame.
It references the cessation of vaṣaṭ-kāra (Vedic oblation call), highlighting the breakdown of sacrificial order.