Mantra-Māhātmya and Sādhana of Kārtavīryārjuna
Nyāsa, Yantra, Homa, and Dīpa-Vrata
जन्यचूडा मणांते ये महाशक्तिमते ततः । सहस्रदहनप्रांते वर्मास्त्रांतो महामनुः ॥ ५१ ॥
janyacūḍā maṇāṃte ye mahāśaktimate tataḥ | sahasradahanaprāṃte varmāstrāṃto mahāmanuḥ || 51 ||
Então, para o grandemente poderoso, há fórmulas que começam com “Janyacūḍā” e terminam com “Maṇānta”; e, perto do fim da seção “Sahasradahana”, encontra-se o grande mantra que conclui com “Varmāstra”.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
It preserves a traditional archival method: mantras are authenticated and transmitted by their opening and closing markers, ensuring correct recitation and lineage-accuracy in ritual practice.
Bhakti here is supported by disciplined practice—devotional worship becomes effective when mantra-recitation is precise, properly identified, and performed according to the transmitted order.
It reflects technical cataloging used in ritual and recitation—akin to Vedanga-style precision—where mantra sections are referenced by incipits/endings for correct deployment in rites involving protective ‘varma’ and ‘astra’ formulae.