नित्यं नैमित्तिकं काम्यं त्रिविधं श्राद्धमुच्यते नित्यं तावत्प्रवक्ष्यामि अर्घ्यावाहनवर्जितम् //
nityaṃ naimittikaṃ kāmyaṃ trividhaṃ śrāddhamucyate nityaṃ tāvatpravakṣyāmi arghyāvāhanavarjitam //
Diz-se que o śrāddha é de três tipos: nitya (diário), naimittika (ocasional) e kāmya (motivado por desejo). Primeiro explicarei o śrāddha diário, realizado sem a oferta de arghya e sem a invocação formal (āvāhana).
This verse is not about pralaya; it classifies śrāddha (ancestor rites) and introduces the daily (nitya) form, focusing on ritual discipline rather than cosmic dissolution.
It directly supports gṛhastha-dharma: maintaining regular ancestral observances. Even rulers are expected to uphold pitṛ-dharma, but the verse specifically frames a practical, daily śrāddha model.
The significance is ritual: the nitya-śrāddha described here is performed without arghya and without formal āvāhana, implying a simplified daily rite distinct from more elaborate ceremonial śrāddhas.