देवदैत्यगुरू तद्वत् पीतश्वेतौ चतुर्भुजौ दण्डिनौ वरदौ कार्यौ साक्षसूत्रकमण्डलू //
devadaityagurū tadvat pītaśvetau caturbhujau daṇḍinau varadau kāryau sākṣasūtrakamaṇḍalū //
Do mesmo modo, os preceptores dos deuses e dos daityas devem ser representados nas cores amarela e branca, com quatro braços, portando um bastão (daṇḍa), exibindo o gesto de conceder dádivas, e segurando o cordão sagrado e o kamaṇḍalu (vaso de água).
This verse does not address Pralaya; it belongs to the Matsya Purana’s iconography section, prescribing how to sculpt the divine and demonic preceptors with specific colors, arms, and emblems.
It supports dharmic patronage: a king or householder commissioning temples should ensure images follow śāstric lakṣaṇas (canonical marks), since correct form and attributes are considered essential for proper worship and ritual efficacy.
It gives pratima-building specifications—color scheme, four arms, and key attributes (staff, varada-mudrā, rosary/sacred thread, kamaṇḍalu)—used by sthapatis and sculptors to create ritually valid temple icons.