ततः पुलहनामा वै ततः क्रतुर् अजायत प्रचेताश् च ततः पुत्रो वसिष्ठश् चाभवत् पुनः //
tataḥ pulahanāmā vai tataḥ kratur ajāyata pracetāś ca tataḥ putro vasiṣṭhaś cābhavat punaḥ //
Então surgiu Pulaha (assim chamado); depois nasceu Kratu; e em seguida Pracetas; e novamente, depois disso, Vasiṣṭha também veio à existência como filho.
This verse is a creation-era genealogy: it lists sages (Pulaha, Kratu, Pracetas, Vasiṣṭha) as successive beings who “come into existence,” emphasizing emanation/manifestation rather than dissolution (pralaya).
Indirectly, it grounds later dharma teachings by establishing authoritative rishi lineages—figures like Vasiṣṭha become transmitters of dharma, royal counsel, and ritual norms that guide kingship and household rites.
No direct Vastu or temple-architecture rule appears in this verse; its ritual relevance is foundational—identifying major rishis who are traditionally linked with Vedic ritual transmission and priestly lineages.