Adhyaya 45 — Jaimini’s Cosmological Questions and the Opening of Markandeya’s Account of Primary Creation
कथञ्च वंशाः देवर्षि-पितृभूतादिसम्भवाः ।
मन्वन्तराणि च कथं वंशानुचरितञ्च यत् ॥
kathaṃ ca vaṃśā devarṣi-pitṛ-bhūtādi-sambhavāḥ | manvantarāṇi ca kathaṃ vaṃśānucaritaṃ ca yat ||
E como surgiram as linhagens oriundas dos deuses, dos ṛṣi, dos Pitṛ (ancestrais), dos bhūta e de outros? Como devem ser descritos os Manvantara, e também as histórias que seguem essas linhagens?
Human life is situated within vast networks of ancestry and cosmic administration; remembering lineage and epoch encourages responsibility (dharma) and continuity rather than isolated self-concern.
Explicitly calls for manvantara, vaṃśa, and vaṃśānucarita—three of the five lakṣaṇas—alongside earlier questions on sarga/pralaya.
Lineages can be read as streams of guṇa and saṃskāra; ‘Manu-epochs’ mirror phases of inner governance where different ‘laws’ (manu-dharma) dominate one’s psyche.