Shloka 1
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
#:73:.8 #::3:.7 (0) हि २ 7 सप्तनवर्त्याधिकद्विशततमो< ध्याय: सावित्री और यमका संवाद, यमराजका संतुष्ट होकर सावित्रीको अनेक वरदान देते हुए मरे हुए सत्यवान्को भी जीवित कर देना तथा सत्यवान् और सावित्रीका वार्तालाप एवं आश्रमकी ओर प्रस्थान मार्कण्डेय उवाच अथ भार्यासहाय: स फलान्यादाय वीर्यवान् । कठिन पूरयामास तत: काष्ठान्यपाटयत्,मार्कण्डेयजी कहते हैं--तदनन्तर पत्नीसहित शक्तिशाली सत्यवानने फल चुनकर एक काठकी टोकरी भर ली। तत्पश्चात् वे लकड़ी चीरने लगे
mārkaṇḍeya uvāca | atha bhāryāsahāyaḥ sa phalāny ādāya vīryavān | kaṭhinaṃ pūrayāmāsa tataḥ kāṣṭhāny apāṭayat ||
Disse Mārkaṇḍeya: Então Satyavān, forte e resoluto, com a esposa como companheira, colheu frutos e encheu um cesto robusto. Depois disso, pôs-se a rachar lenha. A cena, em sua quietude, destaca o dever doméstico e a companhia mútua — atos comuns pelos quais se vive a firmeza e o dharma, pouco antes de se desdobrar a grande prova moral do episódio Sāvitrī–Yama.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Dharma is shown first through ordinary responsibilities—work, provision, and shared effort. The verse highlights the ethical ideal of partnership (bhāryāsahāyaḥ): virtue is sustained not only by vows and debates, but also by steady, cooperative household action.
Mārkaṇḍeya narrates that Satyavān, accompanied by his wife Sāvitrī, gathers fruits, fills a sturdy basket, and then begins splitting firewood—setting the scene immediately before the decisive events of the Savitrī–Yama episode.