Shloka 8
दुर्योधनस्य प्रायोपवेशः — शकुनिसान्त्वनम् तथा कृत्याह्वानम्
Duryodhana’s Fast: Śakuni’s Consolation and the Summoning of a Kṛtyā
“उन सब बातोंपर तथा और भी पाण्डवोंके लिये जो विलाप किया गया है, उसपर विचार करके मैं किसी निश्चयपर नहीं पहुँच पाता कि द्वैतवनमें चलूँ या न चलूँ ।। ममापि हि महान् हर्षो यदहं भीमफाल्गुनौ । क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति,“यदि मैं भीमसेन तथा अर्जुनको द्रौपदीके साथ वनमें क्लेश उठाते देख सकूँ, तो मुझे भी बड़ी प्रसन्नता होगी
vaishampāyana uvāca | tāsu sarvāsu vārtāsu tathānyac ca yudhiṣṭhiram prati pāṇḍavānāṃ vilāpiteṣu ca vicārya nāhaṃ niścayaṃ prāpnomi dvaitavanaṃ gaccheyaṃ na vā | mamāpi hi mahān harṣo yad ahaṃ bhīma-phālgunaū kliṣṭāraṇye paśyeyaṃ kṛṣṇayā sahitāv iti |
Disse Vaiśampāyana: Refletindo sobre esses relatos—e sobre o lamento adicional proferido em favor dos Pāṇḍavas—não consigo chegar a uma decisão firme sobre se devo ou não ir à floresta de Dvaita. Ainda assim, eu também sentiria grande alegria se pudesse ver Bhīma e Phālguna (Arjuna), junto de Kṛṣṇā (Draupadī), suportando as agruras do ermo—partilhando sua prova e contemplando sua firmeza em meio ao sofrimento.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical deliberation (niścaya) in the face of emotional reports and lamentation: one should reflect carefully before acting, yet also recognizes the moral value of standing near those who endure hardship with integrity.
Vaiśampāyana describes a speaker’s inner conflict about whether to go to Dvaitavana. Despite uncertainty, he expresses a strong desire to see Bhīma and Arjuna with Draupadī in the harsh forest, emphasizing their shared suffering during exile.