अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
इसलिये मानसिक दु:खको बुद्धिके द्वारा विचारसे और शारीरिक कष्टको औषध- सेवनद्वारा नष्ट करना चाहिये। शास्त्रज्ञानके प्रभावसे ही ऐसा होना सम्भव है। दुःख पड़नेपर बालकोंकी तरह रोना उचित नहीं है ।।
anityaṁ yauvana-rūpaṁ jīvitaṁ dravya-saṁcayaḥ | ārogyaṁ priya-saṁvāso gṛdhyet tatra na paṇḍitaḥ ||
Disse Nārada: A juventude e a beleza são impermanentes; assim também o são a própria vida, o acúmulo de riquezas, a saúde e a companhia dos que se ama. Por isso, o sábio não se apega a tais coisas. Quando a dor surge, deve-se dissipar a aflição da mente por meio de reflexão discernente e aliviar o sofrimento do corpo com remédios apropriados; tal firmeza só é possível pelo poder do conhecimento das Escrituras. Não convém chorar como uma criança quando a desgraça chega.
नारद उवाच
All worldly supports—beauty, youth, life, wealth, health, and even the presence of loved ones—are transient; therefore the wise avoid attachment and meet suffering with reflective discernment and appropriate practical measures, grounded in scriptural understanding.
In Śānti Parva’s instruction on peace and right conduct, Nārada delivers counsel that reframes grief: instead of childish lamentation, one should recognize impermanence and respond to mental and physical distress through wisdom, reasoning, and suitable remedies.