अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
न जानपदिकं दुःखमेक: शोचितुमहति । अशोचन् प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम्
na jānapadikaṃ duḥkham ekaḥ śocitum arhati | aśocan pratikurvīta yadi paśyed upakramam ||
Disse Nārada: Quando uma calamidade recai sobre toda uma região, não é próprio que uma só pessoa lamente como se fosse apenas sua. Se se enxerga um meio prático de evitá-la ou enfrentá-la, então, abandonando o luto, deve-se agir para remediá-la.
नारद उवाच
Grief is unproductive when a widespread disaster strikes; if a remedy is possible, one should restrain lamentation and take effective action. The verse emphasizes discernment (seeing a means) and duty-oriented response over solitary, self-centered sorrow.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Nārada offers counsel on conduct: when suffering is collective (jānapadika), an individual should not merely mourn; upon recognizing a feasible upakrama (practical measure), one should actively work to counter the संकट.