सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
कर्णिनालीकरदंष्टस्य खड्गजिह्डस्य संयुगे । चापव्यात्तस्य रौद्रस्य ज्यातलस्वननादिन:
karṇinālīkaradaṁṣṭasya khaḍgajihvasya saṁyuge | cāpavyāttasya raudrasya jyātalasvananādinaḥ ||
Disse Sūta: Em batalha, ele era um leão terrível entre os homens, tomado de ira. As flechas Karṇin e Nālīka eram seus dentes; a espada erguida no combate, sua língua. Recuar o arco era como escancarar a boca, e o estalo da corda era como o seu rugido. Aqueles que escaparam vivos das mãos desse pavoroso homem-leão—que jamais virou as costas na guerra—são precisamente estes, meus próprios parentes, agora mortos por sua imprudência.
सूत उवाच
The verse underscores how negligence (pramāda) can undo even those who survived the greatest dangers: escaping a fearsome warrior in open battle does not guarantee safety if vigilance and discipline are lost afterward.
Sūta narrates a vivid, metaphor-laden portrait of Karṇa as a terrifying battlefield force, then contrasts that past survival with the present tragedy: the speaker’s own relatives, who once escaped Karṇa’s onslaught, have now been killed due to their carelessness.