अस्त्यायुधं पाण्डवेयावशिष्टं न यद् वहेच्छकटं षड्गवीयम् । एतद् विद्वन् मुज्च सहस्रशो 5पि गदासिबाहुद्रविणं च ते5स्ति
asty āyudhaṁ pāṇḍaveyāvaśiṣṭaṁ na yad vahecchakaṭaṁ ṣaḍgavīyam | etad vidvan muñca sahasraśo 'pi gadāsibāhudraviṇaṁ ca te 'sti pāṇḍunandana |
Viśoka disse: “Ó filho de Pāṇḍu, ainda te restam armas em tamanha abundância que nem um carro atrelado a seis bois poderia carregá-las. Portanto, ó sábio, emprega-as—mesmo aos milhares. Ainda possuis reservas de força: maças e espadas, e a riqueza dos teus próprios braços. Não te inquietes com a ideia de que as tuas armas se esgotem.”
विशोक उवाच
In the midst of battle, the speaker strengthens a warrior’s resolve: do not succumb to fear of scarcity or exhaustion; recognize available resources—arms, weapons, and personal strength—and act decisively in accordance with kṣatriya duty.
During the fighting in Karṇa Parva, Viśoka addresses a Pāṇḍava, assuring him that many weapons still remain—so many that a six-ox cart could not carry them—and urges him to use them freely rather than worry about running out.