प्रासाश्न मुद्गरा: शक्तयस्तोमराश्न मा भैषीस्त्वं सड़क्षयादायुधानाम्
prāsāś ca mudgarāḥ śaktayas tomarāś ca mā bhaiṣīs tvaṁ ṣaḍakṣayād āyudhānām, pāṇḍunandana! adyāpi te bahūny āyudhāni śeṣāṇi santi yāni ṣaḍvṛṣabhayuktaḥ śakaṭo 'pi na śaknoti vahanam. vidvan! eṣāṁ sahasrāṇām astrāṇāṁ prayogaṁ kuru. adyāpi tava bahvyo gadāḥ khaḍgāś ca bāhubalasampattiś ca. tathā bahavaḥ prāsā mudgarāḥ śaktayas tomarāś ca śeṣāḥ. āyudhāntabhayena mā tiṣṭha.
Viśoka disse: “Ainda restam lanças, maças, dardos e piques — não temas o esgotamento de tuas armas, ó filho de Pāṇḍu. Mesmo agora, tens tantos armamentos que nem um carro atrelado a seis bois poderia carregá-los. Ó sábio, faz uso desses milhares de projéteis. Ainda possuis muitas clavas e espadas, e a riqueza da força do teu próprio braço. Do mesmo modo, muitas lanças, maças, dardos e piques permanecem em reserva. Portanto, não permaneças em ansiedade pensando que tuas armas se acabarão.”
विशोक उवाच
The verse emphasizes steadiness and courage in crisis: do not succumb to fear or scarcity-thinking. In a dharmic martial context, one should act with presence of mind, using available means and relying on trained strength rather than being paralyzed by anxiety about depletion.
On the battlefield in Karṇa-parvan, Viśoka addresses a Pāṇḍava (pāṇḍunandana), reassuring him that many weapons still remain. He urges him to deploy the remaining missiles and arms—spears, maces, javelins, lances, swords—and not to fear that his arsenal will be exhausted.