मरुत्तोपाख्यान-प्रस्तावः — Genealogy to Marutta and the Logistics of Royal Sacrifice
मेरुं पर्वतमासाद्य हिमवत्पाश्व उत्तरे
Meruṁ parvatam āsādya Himavat-pārśva uttare, Himālaya-parvatake uttara bhāgame Meru-parvatasya nikaṭe ekaḥ mahān suvarṇamayaḥ parvataḥ asti. Tasya samīpe te yajñaśālāṁ kārayām āsuḥ, tatraiva yajña-kāryam ārabdhavantaḥ. Teṣāṁ ājñayā aneke suvarṇakārāḥ āgatya suvarṇamayaṁ kuṇḍaṁ, hema-pātrāṇi, thālīḥ, āsanāni (caukī-ādīni) ca nirmāya samarpitavantaḥ. Tāsu sarvāsu vastūṣu gaṇanā asambhavā iti.
Vyāsa narra que, tendo alcançado o monte Meru ao norte da cordilheira do Himavat, encontraram perto de Meru uma vasta montanha que resplandecia de ouro. Próximo a ela mandaram construir um salão sacrificial e ali iniciaram os ritos. Por ordem do rei, muitos ourives vieram e forjaram fossos de fogo de ouro, vasos, bandejas e assentos de ouro. A quantidade desses objetos rituais era impossível de contar, sinal da imensa escala e da firme resolução real por trás do sacrifício.
व्यास उवाच
The verse highlights the disciplined, resource-intensive commitment required for great dharmic undertakings: a ruler’s public ritual is not merely display, but an organized act meant to uphold order, legitimacy, and responsibility through properly executed yajña.
They arrive near Mount Meru, build a sacrificial hall, and commence the ritual. Goldsmiths are summoned to produce numerous golden ritual implements—fire-pits, vessels, plates, and seats—so many that their number cannot be counted.