हुताशनसमानेतान् महारूपान् महौजस: । उग्रकायान् महासतत्त्वान् कीर्तयेत् कीर्तिवर्धनान्
bhīṣma uvāca | hutāśana-samān etān mahā-rūpān mahaujasāḥ | ugra-kāyān mahā-sattvān kīrtayet kīrti-vardhanān |
Bhishma disse: “Esses reis eram, em brilho, como o fogo do sacrifício—de beleza extraordinária, de grande energia, de presença corporal imponente e de coragem elevada. Deve-se recitá-los e recordá-los, pois tal lembrança aumenta a própria fama e eleva a mente a ideais nobres.”
भीष्म उवाच
Bhishma emphasizes the ethical value of remembering and reciting the names and qualities of noble persons: such kīrtana is held to uplift the listener, strengthen admiration for virtue (courage, vigor, steadfastness), and thereby ‘increase fame’—both by association with noble exemplars and by cultivating one’s own character.
In Anushasana Parva, Bhishma is instructing Yudhishthira on dharma and exemplary conduct. Here he describes a group of kings as radiant like fire and endowed with heroic qualities, and he recommends that their deeds/names be commemorated—continuing a catalog-like praise meant to inspire and instruct.