Adhyaya 175: The Sanctity of the Kṛṣṇagaṅgā Pilgrimage-Ford and the Account of the Brahmin Vasu’s Daughter
Kṛṣṇagaṅgā-tīrtha-māhātmyaṃ tathā Vasu-brāhmaṇa-kanyā-vṛttāntaḥ
Tīrtha-māhātmya (Sacred Geography) with Social-Ethical Narrative
ਵਰਾਹ ਪૃਥਿਵੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ (ਕਾਲਿੰਦੀ) ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੀਰਥ-ਸੰਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਯਮਿਤ ਸਨਾਨ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀਬੱਧ ਕਰਮ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਸਾਧਨ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਮਥੁਰਾ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਵਾਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰੌਤ, ਸਮਾਰਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਮਰਯਾਦਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨਿਵਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸੁ ਅਕਾਲ ਕਾਰਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ‘ਅਰਧਚੰਦਰ’ ਸਮਾਨ ਅਸਥਿ-ਵਿਸਰਜਨ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪਰਲੋਕੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਯਾਤਰਾ-ਦਲ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਿਵ-ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਨਿਰੰਤਰ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਗਣਿਕਾ-ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਹਾਇਤਾ, ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਨੈਤਿਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਦੇ ਹਨ।
Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 175
Verse 1
श्रीवराह उवाच ॥ शृणु चान्यद्वरारोहे कृष्णगङ्गासमुद्भवम् ॥ यमुनास्रोतसि स्नात्वा कृष्णद्वैपायनो मुनिः ॥
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅਰੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨੂੰ। ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਆਸ) ਨੇ…
Verse 2
ध्यात्वा मनसि गङ्गां तां कालिन्दीं पापहारिणीम् ॥ नित्यं च कर्म कुरुते तत्र तीर्थजलाप्लुतिम् ॥
ਉਸ ਗੰਗਾ—ਅਰਥਾਤ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਪਾਪਹਾਰিণੀ—ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਉੱਥੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ-ਜਲ ਵਿੱਚ ਅਵਗਾਹਨ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Verse 3
सोमवैकुण्ठयोर्मध्ये कृष्णाङ्गेति कथ्यते ॥ यत्रातप्यत स व्यासो मथुरायां स्थितोऽमलः ॥
ਸੋਮ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਗ’ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਨਿਰਮਲ ਵਿਆਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
Verse 4
तत्राश्रमपदं दिव्यं मुनिप्रवरसेवितम् ॥ आगच्छन्ति सदा तत्र चातुर्मास्यमुपासितुम् ॥
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸ਼੍ਰਮ-ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਚਾਤੁਰਮਾਸ੍ਯ ਵਰਤ-ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
Verse 5
मुनयो वेदतत्त्वज्ञा ज्ञानिनः संहितव्रताः ॥ श्रौतस्मार्त्तपुराणेषु सन्देहो यस्य कस्यचित् ॥
ਮੁਨੀ—ਵੇਦ-ਤੱਤ੍ਵ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬੁੱਧ, ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੌਤ, ਸਮਾਰਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਉੱਠੇ।
Verse 6
व्यासोऽपनodayāmāsa नानावाक्यैः सताङ्गतिः ॥
ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਉਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ) ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
Verse 7
कालञ्जरे महादेवं तत्र तीर्थपतिं शिवम् ॥ यस्य सन्दर्शनादेव कृष्णगङ्गाफलं भवेत् ॥
ਕਾਲੰਜਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ—ਉੱਥੇ ਤੀਰਥਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਗੰਗਾ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
Verse 8
तत्र स्थितो द्वादशाब्दव्रती सङ्गविवर्जितः॥ पक्षाहारी च फलभुग्दर्शे वै पौर्णमासिके॥
ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਿਆ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
Verse 9
गत्वा हिमालयं चासौ बदरीमभितो गतः॥ व्यासश्चर्यापरस्तत्र ध्यानयोगपरायणः॥
ਹਿਮਾਲਯ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵੀ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਿਯਾਸ—ਆਚਾਰ-ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ—ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪਰਾਇਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
Verse 10
प्रत्यक्षं कृष्णतीर्थे तु पाञ्चाल्यकुलतन्तुना। पाञ्चाल्योऽथ द्विजः कश्चिन्नाम्ना वसुरिति श्रुतः॥
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਉਲੇਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਸੁ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
Verse 11
दुर्भिक्षपीडितोऽत्यन्तं सभार्यो दक्षिणां गतः॥ शिवनद्याः दक्षिणे तु कूले स वरपत्तने॥
ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਵਰਪੱਤਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ।
Verse 12
निवासमकरोत्तत्र ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रितः॥ तत्रस्थस्य तदा पञ्च पुत्राः कन्याभवम्स्तदा॥
ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਯੋਗ ਜੀਵਿਕਾ ਅਪਣਾਈ। ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਸਭ ਧੀਆਂ ਸਨ।
Verse 13
ब्राह्मणाय च दत्ता सा धनधान्यसमन्विता॥ स द्विजः कालसम्पन्नः सभार्यस्तत्र संस्थितः॥
ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਮਪੰਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਵਿਜ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਕਵਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
Verse 14
कन्याऽस्थीनि तु सङ्गृह्य मथुरामाजगाम ह॥ श्रुत्वा पुराणे पतितमर्धचन्द्रेऽस्थिपातनम्॥
ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਅਰਧਚੰਦਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਅਸਥੀਆਂ ਵਿਸਰਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
Verse 15
नित्यं स्वर्गे वसति स यस्यास्थि ह्यर्धचन्द्रके॥ तीर्थयात्राप्रसङ्गेन लोकैः प्रचलिता बहिः॥
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਅਰਧਚੰਦਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਈ।
Verse 16
तेन सार्थेन सा कन्या मथुरायां जगाम च॥ कनिष्ठा भगिनी तेषां बालरण्डा बभूव ह॥
ਉਸ ਕਾਫ਼ਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਬਾਲ-ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ।
Verse 17
सुरूपा सुकुमाराङ्गी नीलकुञ्चितमूर्द्धजा॥ कदलीकाण्डसङ्काशे तस्या ऊरू सुमांसले॥
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਕੋਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗਠਿਤ ਸਨ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਵਰਗੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।
Verse 18
सुश्लिष्टाङ्गुलिपादा तु नखास्ताम्रोज्ज्वलाः शुभाः ॥ गम्भीरा दक्षिणावर्त्ता नाभिस्त्रिवलिशोभिता ॥
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰ ਸੁਚੱਜੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਥੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਸ਼ੁਭ ਸਨ, ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਮਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਗੰਭੀਰ, ਦੱਖਿਣਾਵਰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਵਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ।
Verse 19
सुनखी स्वक्षिणी सुभ्रूः सुप्रमाणा सुभाषिणी ॥ तेन तेनैव सम्पूर्णरूपेण च तिलोत्तमा ॥
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ-ਪ੍ਰਮਾਣ ਉੱਤਮ ਸਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਉਹ ਤਿਲੋਤਮਾ ਹੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ।
Verse 20
यं यं पश्यति चार्वङ्गी यस्तां चैव प्रपश्यति ॥ स स चित्र इव न्यस्तो विचेता जायते नरः ॥
ਜਿਸ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੱਕਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੱਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪੁਰਖ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਜਮਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
Verse 21
एवंविधा तत्र तत्र तीर्थस्नानपरायणा ॥ दृष्टा वेश्यसमूहेन प्रागल्भ्येन तदा क्वचित् ॥
ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਰਾਇਣ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਿਡਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ।
Verse 22
कान्यकुब्जाधिपो राजा क्षत्रधर्मे व्यवस्थितः ॥ तस्य सत्रं सर्वकाले देवगर्त्तेश्वरे शिवे ॥
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਰਾਜਾ ਛਤ੍ਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਗਰੱਤੇਸ਼੍ਵਰ—ਸ਼ਿਵ—ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਇਕ ਸਤ੍ਰ (ਨਿਰੰਤਰ ਯਜ੍ਞ-ਦਾਨ) ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
Verse 23
प्रवर्त्तते सुवित्ताढ्य प्रेक्षणीयं मनोरमम् ॥ वादित्राणि च गीतानि शक्रस्य भवने यथा ॥
ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਬੜੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ—ਧਨ-ਸੰਪੱਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ। ਉੱਥੇ ਵਾਜੇ ਅਤੇ ਗੀਤ ਐਸੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ।
Verse 24
तस्य देवस्य या वेश्यास्ताभिः सा प्रतिलोभिता ॥
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਦੀਆਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
Verse 25
गीतनृत्यादिषु रता तासां धर्ममुपागता ॥ अल्पैस्तु दिवसैः साध्वी असाध्वीभिः परिवृता ॥
ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਰਮ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਧਰਮ-ਰੀਤ ਅਪਣਾ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਧਵੀ, ਅਸਾਧਵੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਰਹਿ ਗਈ।
Verse 26
एवं वसति सा बाला देवस्यास्य परिग्रहा ॥ यथासुखं समेताभिर्विहरन्ती दिने दिने ॥
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਾਲਾ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਉਸ ਠਿਕਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਥਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਨੋਂਦਿਨ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰੇ ਤਿਵੇਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
Verse 27
त्रिकालदर्शी शुद्धात्मा सिद्धत्वं प्राप्नुयात्प्रभुः॥ तस्याश्रमपदस्थस्य यद्दृष्टं ज्ञानचक्षुषा ॥
ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਿੱਧੀ-ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ-ਪਦ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ-ਚਕਸ਼ੁ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 28
क्षामोदरी समकुक्षिः पीनोन्नतपयोधरा ॥ कम्बुग्रीवा संवृतास्या सुदती स्वधराहनुः
ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪੇਟ ਸਮਾਨ ਤੇ ਸੁਗਠਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਮੂੰਹ ਸੁੰਦਰ ਬਣਤਰ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਜਬੜਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸੀ।
Inside Adhyaya 175
How it unfolds
- Where it opens
Varāha continues teaching Pṛthivī by mapping a Mathurā-centered sacred landscape where the Kṛṣṇagaṅgā and Yamunā (Kālindī) function as purifying waters, and where tīrtha-benefit is explicitly tied to disciplined conduct (snāna, smaraṇa, vrata). Vyāsa’s āśrama is introduced as a seasonal hub for learned ascetics who clarify doubts across śrauta, smārta, and purāṇic norms.
- Central event
The discourse shifts from tīrtha-māhātmya to a social case narrative: the Pāñcāla Brahmin Vasu migrates south during famine, establishes a precarious household, and later his daughter joins a pilgrimage group to Mathurā after hearing claims about post-mortem merit—especially bone-immersion at a site described as ‘ardhacandra’-like. Her beauty becomes a narrative pivot as she is drawn into a courtesan milieu operating near a king’s ongoing satra/rite at a Śiva shrine (Devagartteśvara), exposing how merit-economies and pleasure-economies can intersect around sacred institutions.
- Climax resolution
The chapter’s tension peaks in the juxtaposition: on one side, the tīrtha is presented as reliably purifying when approached with restraint and recollection; on the other, the pilgrimage setting is shown as socially porous, where vulnerable persons can be captured by influence networks (veśyā-circuits) adjacent to ritual patronage. The implied resolution is normative rather than purely plot-based: sacred benefit is safeguarded by regulated vows, careful company (saṅga), and governance/ethics around shrine economies—otherwise the same sacred corridor becomes a site of moral risk.
Geographical context
Yamunā (Kālindī) river system; Kṛṣṇagaṅgā; Mathurā; Somavaikuṇṭha (as a named intermediate region); Kālañjara (mountain/region) with a Mahādeva/Śiva shrine; Himālaya; Badarī (Badarikāśrama region); Śivanadī (a river named in the narrative); Varapattana (a settlement on the southern bank of Śivanadī); Kānyakubja (Kanyakubja/Kannauj); Devagartteśvara (Śiva shrine).
Tirtha focus
- Primary TirthaKṛṣṇagaṅgā–Yamunā (Kālindī) tīrtha complex near Mathurā
- Associated RegionMathurā–Yamunā corridor (with narrative extensions to Kālañjara and southern Śivanadī settlements)
- Pilgrimage MeritDisciplined bathing (snāna) combined with remembrance (smaraṇa) and regulated vows is framed as strongly purifying; the narrative also attributes post-mortem benefit to asthi-prakṣepa (bone-immersion) at the specified ford/spot, while warning implicitly that merit is not ‘automatic’ without right conduct and safe social context.
Ritual instructions
- Primary RitualTīrtha-snāna with smaraṇa and vrata-regulation (including periodic observances)
- BenefitPurification through regulated snāna and smaraṇa; reinforcement of dharmic stability via vow-discipline; post-mortem uplift associated with proper immersion rites—tempered by the chapter’s caution that social and ethical safeguards are integral to realizing tīrtha-benefit.
The narrative frame
- VarāhaPṛthivī · Didactic tīrtha-māhātmya blended with cautionary social-ethical instruction; authoritative and advisory, with an embedded exemplum (case narrative) to sharpen the norm.
The emotional journey
- Dominant RasaMiśra (śānta with undercurrents of karuṇa and bībhatsa/saṃvega)
- Emotional ProgressionReverent confidence in tīrtha power → contemplative order (Vyāsa’s hermitage and regulated observance) → anxiety and compassion amid famine and migration → moral unease as sacred space intersects with exploitation → sober reaffirmation that discipline, remembrance, and ethical safeguards are the true protectors of merit.
Planning a pilgrimage
- Visit FeasibilityHigh for the Mathurā–Yamunā corridor (well-connected modern pilgrimage circuit). The Kṛṣṇagaṅgā as named in the text may be a localized/older toponym within the broader Yamunā sacred geography; on-ground identification may require consultation with local tīrtha-purohits and regional māhātmya traditions. Kālañjara/Devagartteśvara references suggest an extended itinerary rather than a single-site visit.
- Best SeasonCāturmāsya period for observing the chapter’s seasonal frame (traditionally during the monsoon months), with practical travel often easier in the post-monsoon to winter window; align visits with darśa/paurṇamāsī if following lunar observance.
- Modern Location NameMathura–Vrindavan region on the Yamuna (Uttar Pradesh); Kālañjara (Kalijar/Kalinjar area, Uttar Pradesh) for the mountain-region reference; Kannauj (Kānyakubja) for the royal toponym.
- Related FestivalKārttika snāna season on the Yamunā; Śivarātri for Śiva-shrine emphasis; local Mathurā/Vrindavan cycles (e.g., Janmāṣṭamī) as context for heightened tīrtha traffic.
Frequently Asked Questions
The chapter frames tīrtha practice as requiring disciplined conduct—ritual bathing, mental recollection, and regulated vows—while also implying a social ethic: sacred institutions and pilgrimage settings can become sites of moral risk, especially for the vulnerable, when pleasure economies (e.g., courtesan networks) intersect with ritual patronage. The text thus juxtaposes ascetic regulation with a cautionary social narrative.
Cāturmāsya (the four-month observance) is explicitly mentioned as a recurring period when ascetics gather. The narrative also notes lunar timing: darśa and paurṇamāsī (new-moon and full-moon observances) in connection with regulated intake (phalāhāra) and periodic practice.
Although not couched in explicit ecological theory, the text treats rivers (Yamunā/Kālindī, Kṛṣṇagaṅgā) and tīrthas as shared terrestrial resources whose benefits depend on disciplined, repeatable practices (snāna, smaraṇa, vrata). This implicitly promotes a stewardship model: sacred waters function as regulated commons, sustained through norms of restraint and seasonal observance rather than indiscriminate use.
Kṛṣṇadvaipāyana Vyāsa is central as an authoritative sage associated with Mathurā, Himālaya, and Badarī. A Brahmin identified as Pāñcālya (from Pāñcāla lineage/region) named Vasu appears in the social narrative. A ruler titled the king of Kānyakubja is also referenced, linked to an ongoing satra at Devagartteśvara (Śiva).
Ask anything about Adhyaya 175 of the Varaha Purana
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.