Adhyaya 7
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਮੰਦਰ-ਪਰਿਸਰ ਤੱਕ ਦੀ ਦੂਤੀ-ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਾ ਰਾਹੀਂ ਪਦਮਾਵਤੀ–ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੇ ਵਿਆਹ-ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਧਰਣੀ ਆਈ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸੇਵਿਕਾ ਬਕੁਲਮਾਲਿਕਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਪੁੱਛ ਕੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਕੁਲਮਾਲਿਕਾ ਵੇਂਕਟਾਦ੍ਰੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੇ ਵਿਹਾਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਤੇ ਸਵਾਮੀਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮੰਦਰ-ਸਥਾਪਨਾ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਦੇ ਮਾਨਯੋਗ ਮਾਰਗ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਰਸਤੇ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਵਾਮਿਪੁਸ਼ਕਰਿਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥ-ਭੂਗੋਲ ਨੂੰ ਅਧਿਕ੍ਰਿਤ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਕੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦਾ ਭਾਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੁਰੋਹਿਤ-ਜੋਤਿਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰਫਾਲਗੁਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹੋਤਸਵ: ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਗਰ-ਸਜਾਵਟ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਗਲ ਉਪਹਾਰ—ਸਾਂਝੀ ਸ਼ੁਭ-ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਕੁਲਮਾਲਿਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ-ਦੂਤ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਮਾਲਾ ਭੇਜ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਾਗਮਨ ਲਈ ਰਾਜਕੀ ਆਤਿਥ੍ਯ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿਧੀਵਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.