Adhyaya 5

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਥਾ ਅੰਦਰਲੀ ਤੜਪ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਸੌੰਦਰ੍ਯ-ਸਮਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੋਹ-ਗ੍ਰਸਤ ਤਨਮਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਬਕੁਲਮਾਲਿਕਾ ਸੁਸਜਿਤ ਅਰਘ੍ਯ-ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਹਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਲੱਛਣ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਯੁਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਵੇਦਵਤੀ/ਸੀਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਵਚਨ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਰਤਮਾਨ ਪ੍ਰੇਮ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਕੁਲਮਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ-ਮਾਰਗ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ-ਗੁਹਾ, ਅਗਸਤ੍ਯ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਤੇ ਸੁਵਰਣਮੁਖਰੀ ਤਟ ਉੱਤੇ ਅਗਸਤ੍ਯੇਸ਼ ਲਿੰਗ, ਅੱਗੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰੀ/ਆਕਾਸ਼ਰਾਜ ਦੀ ਨਗਰੀ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਵਰਣਨ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂ-ਨਕਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਕੁਲਮਾਲਿਕਾ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਗਲੇ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।