Adhyaya 4

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਤ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਧਰਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਾਹ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤਰ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ਰਾਜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ “ਪਦ੍ਮਿਨੀ” ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਦੇ ਉਦਿਆਨ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੇੜੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ‘ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਦੇਹ-ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ “ਵਿਸ਼ਣੂ-ਯੋਗ੍ਯ” ਹੈ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਅੰਤਧਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਦ੍ਮਿਨੀ/ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਪਾਟਵੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਰਸਮ-ਸੌੰਦਰਯ ਭਰਿਆ ਸਥਾਨ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਥੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਭੈ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਵੇਂਕਟਾਦ੍ਰਿ-ਨਿਵਾਸੀ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਰਜਵੰਸ਼ੀ “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ‘ਈਹਾਮ੍ਰਿਗ’ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਰਾਜ-ਰੱਖਿਆ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਇਆ ਦੱਸ ਕੇ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਰਾਜਦੰਡ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।