Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 58
मातर्भवानि भवती भवतीव्रदुःखसंभारहारिणि शरण्यमिहास्ति नान्या । धन्यास्त एव भुवनेषु त एव मान्या येषु स्फुरेत्तवशुभः करुणाकटाक्षः
mātarbhavāni bhavatī bhavatīvraduḥkhasaṃbhārahāriṇi śaraṇyamihāsti nānyā | dhanyāsta eva bhuvaneṣu ta eva mānyā yeṣu sphurettavaśubhaḥ karuṇākaṭākṣaḥ
ਹੇ ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ! ਤੂੰ ਹੀ ਘੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਕਰੁਣਾ-ਕਟਾਖ਼ਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹਨ, ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
Ravi (Sūrya)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (Bhavānī-śaraṇya-bhāva)
Type: kshetra
Listener: Bhavānī (Devī)
Scene: A devotee, weighed down by sorrow, pleads ‘Mother Bhavānī’; Devī’s face softens and her compassionate sidelong glance falls like a beam of light, lifting the burden; those touched by that glance appear honored and radiant.
FAQs
Śaraṇāgati (taking refuge) in the Mother is the cure for suffering; grace is experienced as her compassionate glance.
Kāśī, where devotion to Bhavānī/Śakti is upheld as a direct refuge and bestower of auspiciousness.
No formal rite is stated; the teaching centers on refuge, prayer, and seeking Devī’s grace.