Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 77
वाराणसी परिसरे तनुमिष्टदात्रीं धर्मार्थकामनिलयामहहाविसृज्य । इष्टं पदं किमपि हृष्टतरोभिलष्य लाभोस्तुमूलमपि नो यदवाप शून्यम्
vārāṇasī parisare tanumiṣṭadātrīṃ dharmārthakāmanilayāmahahāvisṛjya | iṣṭaṃ padaṃ kimapi hṛṣṭatarobhilaṣya lābhostumūlamapi no yadavāpa śūnyam
ਹਾਏ! ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਪਰਿਸਰ ਵਿੱਚ—ਇੱਛਿਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ-ਅਰਥ-ਕਾਮ ਦੀ ਨਿਵਾਸ-ਭੂਮੀ—ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਿਯ ਪਰਮ ਪਦ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਾਭ ਹੋਵੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ ਵੀ ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda speaking to Agastya)
Tirtha: Vārāṇasī (Kāśī)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A devotee, having renounced the body in Kāśī, is shown moving beyond symbols of dharma (scripture), artha (coins), and kāma (garlands) toward a radiant, serene ‘iṣṭa pada’; the city’s ghāṭas glow behind as assurance of attainment.
FAQs
Kāśī is celebrated as a sure ground of attainment—supporting worldly puruṣārthas and pointing beyond them to a cherished highest state.
Vārāṇasī (Kāśī), especially its parisara (sacred precincts) as a giver of desired fruits and higher realization.
None explicitly; the verse centers on the consequence of relinquishing the body in Vārāṇasī and the certainty of attainment.