Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 77
वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्
vāgdevī dhṛtavallakī śatamakho veṇuṃ dadhatpadmajastālonnidrakaro ramā bhagavatī geyaprayogānvitā | viṣṇuḥ sāṃdramṛdaṃgavādanapaṭurdevāḥ samaṃtātsthitāḥ sevaṃte tamanu pradoṣasamaye devaṃ mṛḍānīpatim
ਵਾਗਦੇਵੀ ਵੀਣਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਤਮਖ (ਇੰਦਰ) ਬਾਂਸੁਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਦਮਜ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਉੱਠੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਭਗਵਤੀ ਰਮਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਗਾਇਨ-ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਗੂੰਜਦਾਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਚੌਫੇਰੇ ਖੜੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਦੋਸ਼ ਵੇਲੇ ਉਹ ਮ੍ਰਿਡਾਨੀਪਤੀ ਦੇਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
Unknown (devotional narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Tirtha: Kailāsa (as archetype for Pradoṣa worship everywhere)
Type: peak
Scene: A celestial concert around Śiva at Pradoṣa: Sarasvatī with vīṇā, Indra with flute, Brahmā keeping tāla, Lakṣmī singing, Viṣṇu playing mṛdaṅga; devas encircle, all serving Śiva, Pārvatī nearby.
FAQs
Pradoṣa is exalted as a supreme devotional moment: even the highest deities express reverence by serving Śiva.
No earthly tīrtha is specified; the verse depicts a celestial liturgy around Śiva, strengthening the māhātmya of Pradoṣa.
Implied: worship Śiva at Pradoṣa with music, song, and devoted attendance (sevā/bhakti).