Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 45
जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते
janmāni saṃtu mama deva śatādhikāni māyā na me vi śatu cittamabodhahetuḥ | kiṃcitkṣaṇārdhamapi te caraṇāravindānnāpaitu me hṛdayamīśa namonamaste
ਹੇ ਦੇਵ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਨਮ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਮਾਇਆ—ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸੇ। ਅੱਧੇ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਰਵਿੰਦਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਈਸ਼! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।
Śabarī
Scene: A devotee prostrates repeatedly before Īśa, while a shadowy Māyā figure is kept outside the mind’s threshold; the heart is shown tethered to lotus-feet by a luminous thread of remembrance.
FAQs
Unbroken remembrance of Śiva protects the mind from Māyā; devotion is valued above the count of births.
No geographical tīrtha is mentioned; the verse emphasizes inner pilgrimage—abiding at the Lord’s feet in the heart.
A devotional discipline is implied: continuous smaraṇa (remembrance) and namaskāra (salutation) to Īśa.