पार्वतीबाल्यलीलावर्णनम् — Description of Pārvatī’s Childhood/Birth Festivities
ਅਧਿਆਇ 7 ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਯ ਅਤੇ ਮੇਨਾ ਦੇ ਘਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਮਾਜਿਕ‑ਵੈਦਿਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੇਨਾ ਦੇ ਲੋਕਿਕ ਮਾਤ੍ਰ-ਸਨੇਹ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਰੋਦਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕ ਅਤੇ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਨਵਜਾਤ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੇਵਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਜਨਮ ਅਤਿ ਮੰਗਲਮਈ, ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਅਤੇ ਦੇਵਕਾਰਜ ਸਾਧਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਿਮਾਲਯ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੇ ਵਰਣ ਵਾਲੀ ਤੇਜਸਵੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਾਲ ਉਤਸਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜਾਤਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਆਗਮਨ ਘਰੇਲੂ ਘਟਨਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ‑ਵਿਸ਼ਵਮੰਗਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । ततो मेना पुरस्सा वै सुता भूत्वा महाद्युतिः । चकार रोदनं तत्र लौकिकीं गतिमाश्रिता
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ ਮੇਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਮਹਾਦਿਉਤੀ ਵਾਲੀ ਧੀ (ਪਾਰਵਤੀ) ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਬਾਲਿਕਾ ਬਣ ਗਈ। ਲੋਕ-ਰੀਤ ਅਪਣਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
Verse 2
अरिष्टशय्यां परितस्सद्विसारिसुतेजसा । निशीथदीपा विहतत्विष आसन्नरं मुने
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਅਰਿਸ਼ਟ-ਸ਼ੈਯਾ ਦੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸੇ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਤੇਜ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਦੀਵੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਤ-ਪ੍ਰਭ ਹੋ ਕੇ ਨੇੜੇ ਮੰਦ ਤੇ ਨਿਸ਼ਪ੍ਰਭ ਜਿਹੇ ਖੜੇ ਸਨ।
Verse 3
श्रुत्वा तद्रोदनं रम्यं गृहस्थास्सर्वयोषितः । जहृषुस्सम्भ्रमात्तत्रागताः प्रीतिपुरस्सराः
ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੀਆਂ; ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੇ ਸੰਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ—ਆਨੰਦ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਸੀ।
Verse 4
तच्छुद्धान्तचरः शीघ्रं शशंस भूभृते तदा । पार्वतीजन्म सुखदं देवकार्यकरं शुभम्
ਤਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਕਾਰਜ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
Verse 5
तच्छुद्धान्तचरायाशु पुत्रीजन्म सुशंसते । सितातपत्रं नादेयमासीत्तस्य महीभृतः
ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਉਸ ਸੇਵਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਈ; ਉਸ ਭੂਪਤੀ ਲਈ ਚਿੱਟਾ ਰਾਜ-ਛਤਰ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਉਠਾਉਣ ਜੋਗ ਨਾ ਰਿਹਾ।
Verse 6
गतस्तत्र गिरिः प्रीत्या सपुरोहितसद्विजः । ददर्श तनयां तान्तु शोभमानां सुभाससा
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਲਯ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਵਿਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
Verse 7
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीबाल्यलीलावर्णनंनाम सप्तमो ऽध्यायः
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਿਵ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਦੂਜੀ ਰੁਦ੍ਰਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪਾਰਵਤੀਖੰਡ ਵਿੱਚ “ਪਾਰਵਤੀ ਦੀਆਂ ਬਾਲ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ” ਨਾਮਕ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
Verse 8
सर्वे च मुमुदुस्तत्र पौराश्च पुरुषाः स्त्रियः । तदोत्सवो महानासीन्नेदुर्वाद्यानि भूरिशः
ਉੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ। ਉਹ ਉਤਸਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਵਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੌਂਹੀਂ ਪਾਸੀਂ ਅਨੇਕ ਵਾਜੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗੂੰਜੇ।
Verse 9
बभूव मंगलं गानं ननृतुर्वारयोषितः । दानं ददौ द्विजातिभ्यो जातकर्मविधाय च
ਮੰਗਲਮਈ ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਯੋਸ਼ਿਤਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਤਕਰਮ ਕਰਕੇ ਦਵਿਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮਾਰੋਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ।
Verse 10
अथ द्वारं समागत्य चकार सुमहोत्सवम् । हिमाचलः प्रसन्नात्मा भिक्षुभ्यो द्रविणन्ददौ
ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਿਖਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
Verse 11
अथो मुहूर्त्ते सुमते हिमवान्मुनिभिः सह । नामाऽकरोत्सुतायास्तु कालीत्यादि सुखप्रदम्
ਫਿਰ ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਮਤੀ ਹਿਮਵਾਨ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮਕਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ‘ਕਾਲੀ’ ਆਦਿ ਲੋਕ-ਪਰਲੋਕ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।
Verse 12
दानं ददौ तदा प्रीत्या द्विजेभ्यो बहु सादरम् । उत्सवं कारयामास विविधं गानपूर्व्वकम्
ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹੋਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ।
Verse 13
इत्थं कृत्वोत्सवं भूरि कालीं पश्यन्मुहुर्मुहुः । लेभे मुदं सपत्नीको बहुपुत्रोऽपि भूधरः
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰਕੇ, ਭੂਧਰ—ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਕਾਲੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
Verse 14
तत्र सा ववृधे देवी गिरिराजगृहे शिवा । गंगेव वर्षासमये शरदीवाथ चन्द्रिका
ਉੱਥੇ ਗਿਰਿਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਵਧਦੀ ਤੇ ਖਿੜਦੀ ਗਈ—ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ।
Verse 15
एवं सा कालिका देवी चार्वङ्गी चारुदर्शना । दध्रे चानुदिनं रम्यां चन्द्रबिम्बकलामिव
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ—ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨੋਹਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੀ—ਹਰ ਦਿਨ ਚੰਦਰ-ਮੰਡਲ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਰਮਣੀਯ ਕਾਂਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਗਈ।
Verse 16
कुलोचितेन नाम्ना तां पार्वतीत्याजुहावहा । बन्धुप्रियां बन्धुजनः सौशील्यगुणसंयुताम्
ਕੁਲ-ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ “ਪਾਰਵਤੀ” ਰੱਖਿਆ। ਸੁਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਸਦਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਗੇ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬੰਧੂਜਨ ਨੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ।
Verse 17
उमेति मात्रा तपसे निषिद्धा कालिका च सा । पश्चादुमाख्यां सुमुखी जगाम भुवने मुने
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ‘ਉਮੇ (ਧੀਏ, ਨਾ ਕਰ)’ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਤਦ ਉਹ ‘ਕਾਲਿਕਾ’ ਕਹਲਾਈ; ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸੁਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ‘ਉਮਾ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
Verse 18
दृष्टिः पुत्रवतोऽप्यद्रेस्तस्मिंस्तृप्तिं जगाम न । अपत्ये पार्वतीत्याख्ये सर्वसौभाग्य संयुते
ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਸ ਪਹਾੜ-ਰਾਜ (ਹਿਮਾਲਿਆ) ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ‘ਪਾਰਵਤੀ’ ਨਾਮ ਦੀ, ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਧੀ ਜਨਮੀ, ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
Verse 19
मधोरनन्तपुष्पस्य चूते हि भ्रमरावलिः । विशेषसंगा भवति सहकारे मुनीश्वर
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ! ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਭੌਰਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਓਥੇ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਕਰਕੇ।
Verse 20
पूतो विभूषितश्चापि स बभूव तया गिरिः । संस्कारवत्येव गिरा मनीषीव हिमालयः
ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰ ਵੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਵੀ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸੁਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਮਨੀਸ਼ੀ ਅੰਤਰ-ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
Verse 21
प्रभामहत्या शिखयेव दीपो भुवनस्य च । त्रिमार्गयेव सन्मार्गस्तद्वद्गिरिजया गिरिः
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਆਪਣੀ ਲੌ ਦੀ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨਮਾਰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਰਿਜਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
Verse 22
कन्दुकैः कृत्रिमैः पुत्रैस्सखीमध्यगता च सा । गंगासैकतवेदीभिर्बाल्ये रेमे मुहुर्मुहुः
ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰਮਦੀ ਰਹੀ—ਗੇਂਦਾਂ ਤੇ ਬਣਾਵਟੀ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ।
Verse 23
अथ देवी शिवा सा चोपदेशसमये मुने । पपाठ विद्यात्सुप्रीत्या यतचित्ता च सद्गुरोः
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ; ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਦਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੀ।
Verse 24
प्राक्तना जन्मविद्यास्तां शरदीव प्रपेदिरे । हंसालिस्स्वर्णदी नक्तमात्मभासो महौषधिम्
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪੂਰਵ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹੌਸ਼ਧੀ—ਪਰਮ ਔਖਧ—ਵੱਲ ਵਧੇ।
Verse 25
इत्थं सुवर्णिता लीला शिवायाः काचिदेव हि । अन्यलीलाम्प्रवक्ष्येऽहं शृणु त्वं प्रेमतो मुने
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਲੀਲਾ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਿਤ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੀਲਾ ਕਹਾਂਗਾ—ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣ।
Frequently Asked Questions
The chapter centers on Pārvatī’s birth in Himālaya’s household, the immediate reactions (Menā’s maternal emotion, gathering of women), the royal announcement of auspicious destiny, and the ensuing celebrations and rites.
They ritualize recognition of Śakti’s presence: communal joy, jātakarma, and dāna mark the event as dharmic and cosmically meaningful, framing the Goddess’s embodiment as mārga (a pathway) for auspicious order and divine purpose.
Radiance (mahādyuti), extraordinary beauty (blue-lotus hue imagery), and destiny toward devakārya—signaling Pārvatī not merely as a child but as Śakti whose embodied auspiciousness foreshadows later cosmic restoration.