Shloka 104
Adhyaya 21 — Kuvalayashva’s Descent to Patala and the Rescue of Madalasa
अन्येषु च तथोद्यान-वन-पर्वतसानुषु ।
श्वश्रू-श्वसुरयोः पादौ प्रणिपत्य च सा शुभा ।
प्रातः प्रातस्ततस्तेन सह रेमे सुमध्यमā ॥
anyeṣu ca tathodyāna-vana-parvatasānuṣu / śvaśrū-śvasurayoḥ pādau praṇipatya ca sā śubhā / prātaḥ prātas tatas tena saha reme sumadhyamā
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ—ਬਾਗਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ—ਉਹ ਸ਼ੁਭਾ ਇਸਤਰੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਕੁਮਾਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਸੀ।
{ "primaryRasa": "shringara", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse pairs enjoyment with discipline: daily reverence to elders is depicted as the foundation upon which household happiness and harmony rightly rest.
Vaṃśānucarita with dharma-ācāra (conduct) instruction embedded in story-form.
‘Bowing every morning’ signifies aligning one’s ego to a higher order before pursuing pleasure—an inner ritual of humility preceding worldly activity.