Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 19
शुचि: शीलान्विताचार: शुक्लवासा जितेन्द्रिय: । संस्कृत: सर्वशास्त्रज्ञ: श्रद्दधानोइनसूयक:
śuciḥ śīlānvita-ācāraḥ śukla-vāsā jitendriyaḥ | saṃskṛtaḥ sarva-śāstra-jñaḥ śraddadhāno 'n-asūyakaḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੀਲਵਾਨ ਤੇ ਸਦਾਚਾਰੀ ਹੋਵੇ; ਸੁੱਧ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਕਾਰ-ਸੰਪੰਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਅਤੇ ਦੋਸ਼-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ— ਐਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਵਾਚਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the transmitter of sacred tradition should be ethically qualified: pure, disciplined, learned, faithful, and free from envy or fault-finding; such a person should be honored and supported so the teaching is preserved and conveyed rightly.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśaṃpāyana describes the standards for selecting a competent and morally fit vācaka (reciter) of the epic—emphasizing character and self-mastery alongside scholarship.