Shloka 14
न च रोषादहं साध्वि पश्येयमधिकं तम: । तस्य वक्तव्यतां यान्ति विशेषेण भुजड़रमा:,पतिव्रते! मैं रोषसे बढ़कर मोहमें डालनेवाला दूसरा कोई दोष नहीं देखता और क्रोधके लिये सर्प ही अधिक बदनाम हैं
na ca roṣād ahaṃ sādhvi paśyeyam adhikaṃ tamaḥ | tasya vaktavyatāṃ yānti viśeṣeṇa bhujaṅgamāḥ ||
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ! ਰੋਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੋਹ-ਅੰਧਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਅਤੇ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੱਪ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
नाग उवाच
Educational Q&A
Anger (roṣa) is portrayed as a supreme cause of inner darkness (tamas)—a deluding force that leads to harmful speech and moral downfall; therefore restraint and clarity are ethically superior.
A Nāga addresses a virtuous woman, reflecting on how anger produces delusion and noting that serpents, in particular, are widely censured because they are associated with wrath and sudden harm.